Mijmeringen

Alweer  (bijna) een jaar voorbij. Een jaar waarin weer veel is gepasseerd. In ons persoonlijke leven is er verdriet geweest om het overlijden van Theo in mei en vreugde om de geboorte van Welmoed in november.  Het is het jaar van Covid-19 waardoor onze bewegingsvrijheid enigszins werd ingeperkt. Het jaar dat Covid-19 een tweedeling in de maatschappij teweeg heeft gebracht. Voor en tegenstanders van de door de overheid genomen maatregelen. Wijzelf hebben niet zoveel last van de beperkingen gehad. In en om ons huis is voldoende ruimte om je niet opgesloten te voelen. Wel is het aantal sociale contacten beperkt. Weinig of geen familie en/of vrienden over de vloer, geen jaarlijkse bbq etc.  Dit jaar heb ik mijn eigen kinderen en kleinkinderen, mede door de beperkingen van Covid-19,  niet gezien. Misschien ben ik daar zelf wel debet aan maar kennelijk hebben zij niet de behoefte. Ze hebben beiden een druk leven en wonen niet om de hoek maar toch...... het maakt me soms ve...

Toen ik 18 jaar werd bedacht ik mij al eens dat ik 48 zou zijn bij de eeuwwisseling. Toen ik 18 was gierden de hormonen door mijn verliefde lichaam, was ik politiek geïnteresseerd, geëngageerd en maatschappij kritisch. Ik werd lid van een politieke partij die vooral een programma moest hebben dat haaks stond op het programma van de partij waar de oudere generatie op stemden. Toen ik 18 was, was ik in verzet!! Tien jaar later was ik 28. Ik had een keurige baan, was getrouwd en had twee (lieve) kinderen. Er was nog steeds interesse voor politiek maar het lidmaatschap van de politieke partij was opgezegd. Niet alleen omdat het programma niet meer volledig strookte met mijn opvattingen maar ook gewoon uit geldgebrek. Er moest bezuinigd worden. Het voeden en kleden van twee kinderen was een dure hobby en er moesten keuzes gemaakt worden. Mijn vrouw was in die jaren actief in de vrouwenbeweging en had geen tijd voor een betaalde baan. Alleenverdiener dus. Al is dat wel een beetje gechargeerd...