Mijmeringen

Op 1 juli van dit jaar is het vijftig jaar geleden dat mijn loopbaan bij de politie Amsterdam begon. Na een strenge selectie, een medische en psychologische keuring en een uitgebreid antecedentenonderzoek mocht ik aan de opleiding beginnen. Mijn keuze voor de politie was niet door ideologische overtuigingen ingegeven. Ik had zeker niet de intentie de wereld te verbeteren. Sterker nog ik had er als provinciaal geen idee wat er van een politieman in de grote stad verwacht werd. Nee bij mij was het ingegeven door de militaire dienstplicht. In die tijd was het zo dat als je tot je 27e bij de politie werkte, je vrijgesteld werd van dienstplicht. En dat wilde ik, vrijgesteld worden van achttien of vierentwintig maanden verplicht allemaal dingen doen waarvan je op voorhand al wist dat je ze niet leuk zou vinden. Nee ik was geen pacifist. Op de technische school had ik elektrotechniek (C-stroom) gedaan. Daarna nog mijn tweede en eerste monteurs diploma gehaald (werkend leren) en ik wilde graag...

Ik woon nu bijna zeven jaar in wat ik de mooiste provincie van Nederland vind en dan ook nog in het mooiste deel van die provincie, de zuid-westhoek van Friesland. Geen dag spijt van de keuze om de drukke randstad te verruilen voor de relatieve rust van het platte land. Relatief omdat rust in jezelf zit en in de kern niet afhankelijk is van de plaats waar je woont of werkt.  Ik heb het dan ook nog nooit zo druk gehad. Nou is druk een beleving dus ook dit is te relativeren. Druk met leuke dingen, nuttige dingen en dingen die moeten.  Die leuke dingen zijn natuurlijk het leukst, zoals de nuttige dingen het nuttigst zijn en dingen die moeten, ja die moeten alleen maar. De leuke dingen zijn voor mij muziek maken en luisteren , vrienden en familie thuis ontvangen, fietsen in de omgeving en samen met Heidi in huis of de tuin bezig zijn of gewoon bingewatchen .  De nuttige dingen zijn, samen met Heidi het huis op orde houden, de administratie bijhouden en om te kunnen koken af e...

Op 24 april 2015 kochten wij onze huidige woning. Op 26 juni 2015 was de overdracht bij de notaris. Wij kochten de enigszins vervallen boerderij om daar samen met de zoon (Steffen) en schoondochter (Maaike) van Heidi te gaan “Kangoeroewonen”. Een kangoeroewoning is een huis waar meerdere gezinnen onder één dak wonen. De gezinnen delen (vaak) dezelfde voordeur, maar het duidelijk gescheiden leefruimtes die via de binnenkant te bereiken zijn. Ruim een jaar zijn wij op zoek geweest. Nadat wij ons huis in Zaandam hadden verkocht zijn wij in onze vakantiewoning in Oudemirdum gaan wonen. De meeste spullen die wij niet nodig hadden (meubilair etc) gingen in de opslag. Steffen en Maaike woonden in Heerenveen. De woning waar zij in woonden zou binnen afzienbare tijd gesloopt worden. Er was dus wel sprake van enige druk, al hebben we dat nooit zo gevoeld. Een huis bewonen met meerdere mensen is ingewikkeld. Ieder individu heeft zo zijn/haar eigen wensen, verlangens en het moest natuurlijk ook ge...

Misschien is het een generatiekloof maar zelf heb ik zo mijn twijfels. Ik denk meer dat het gaat om fundamentele verschillen over normen en waarden, ethiek, fatsoen, politieke voorkeur en wat al niet meer. Dat heeft niets met generaties te maken, dat zijn gewoon verschillen in denken en doen, los van leeftijd.  Zeker, ik kom uit een Calvinistisch nest en dat heeft zonder twijfel zijn sporen nagelaten. Dat zit mij soms behoorlijk in de weg, daar kan ik zelfs erg veel last van hebben. Aan de andere kant vind ik van mijzelf dat ik mijn hele leven al redelijk progressief ben in denken en doen. Progressiever dan de meeste mensen in mijn directe omgeving in ieder geval. Dat maakt dat ik soms in een spagaat terecht kom, dat ik alleen sta in mijn opvattingen, dat het vaak discussies uitlokt en dat ik meestal maar weinig begrip voor mijn standpunten en opvattingen mag ervaren. Ik ben van de na-oorlogse generatie en die werd als eerste groep de generatiekloof verweten. Mijn generatie heeft z...

Een mens moet iets te wensen hebben. Ik kan gerust zeggen dat ik alles heb wat mijn hartje begeert maar toch als je, naast een goede gezondheid, niets meer te wensen hebt………. In de eerste plaats een nieuwe keuken. De keuken die wij nu hebben stond er al toen wij het huis kochten en voldoet redelijk maar we komen gewoon heel veel kastruimte te kort. De oven doet het niet helemaal goed meer en we willen af van het op gas koken voordat we het gas nog vaker vergeten uit te doen dan nu al het geval is……….. Ten tweede onze slaapkamer. Die is hard aan een opfrisbeurt toe. Het houtwerk schilderen, de muren en het plafond sauzen en op de vloer wat nieuws. We hebben voor kurk gekozen. Hoewel ze dat tegenwoordig vooral op de muren schijnen te plakken hadden wij dat begin jaren zeventig van de vorige eeuw ook al op de vloer liggen. Misschien een beetje retro dus maar dat mag de pret niet drukken……… Naast de slaapkamer zijn we bezig met het hokje om te toveren tot een kleine logeerkamer van 10 m2. ...

Vandaag is het vijftig jaar geleden dat ik voor het eerst trouwde. Een halve eeuw geleden dus. Waar blijft de tijd. Tweeduizendéénentwintig is ook het haar waarin mijn kinderen zevenenveertig en drieënveertig zijn geworden en ik al weer zes jaar van mijn (pre-)pensioen aan het genieten ben. Dat klinkt allemaal alsof ik heel oud ben maar Metusalem is oud zou mijn moeder gezegd hebben. Metusalem werd volgens de Hebreeuwse bijbel negenhonderdnegenenzestig jaar oud. In dat perspectief ben ik nog piepjong en liggen er nog heel veel jaren voor mij. Hoe het ook zij er is weer een jaar voorbij. Belangrijker nog is dat er weer een jaar voor ons ligt. Dat hoop ik althans. Het jaar waarin ik zeventig hoop te worden. Het jaar ook waarin we Covid-19 hopelijk kunnen beheersen en het oude normaal weer van stal gehaald kan worden.  Als dat laatste bewaarheid wordt kunnen we misschien mijn zeventigste geboortedag groots vieren. Met een barbecue voor familie en vrienden zoals wij die in het pré-Coro...

In de tweede helft van de jaren zestig van de vorige eeuw was ik een opstandige, rebelse puber. Ik spijbelde van school, haalde samen met een klein groepje vrienden allerlei kattenkwaad uit en had regelmatig contact met het lokale gezag. In die tijd had Heemstede nog een heuse bioscoop, Minerva genaamd. Tegen de zijgevel in een smal steegje was een brandtrap aangebracht. De onderste tree een meter of twee van de grond af om te voorkomen dat men het gebouw inklom in plaats van eruit. Op een dag was ik weer eens samen met een vriend bezig met het beklimmen van de brandtrap om via het balkon gratis in de filmzaal terecht te komen. Tijdens deze klimpartij werden wij hinderlijk gestoord door één van Heemstedes gezagsdragers. Wij moesten direct naar beneden komen en kwamen er met een standje vanaf. Een ander contact met de politie was op een nieuwjaarsdag. Het zal 1968 of 1969 geweest zijn toen op oudejaarsavond de grote kerstboom voor het Raadhuis met versiering en al naar beneden was gehaa...

Er zijn eigenlijk niets waar ik spijt van heb. Zeker ik heb keuzes gemaakt die ik met de kennis van nu niet meer zou maken maar dat is iets anders. Dat is achteraf ook altijd makkelijk. Niet alle keuzes zijn ook altijd bewust gemaakt. Soms overkwam het je gewoon, vaak wel als gevolg van eerder gemaakte keuzes.  Nergens spijt van dus maar wat zou ik met de kennis van nu dan anders gedaan hebben. In de eerst plaats zou mijn schoolcarrière anders verlopen. Ik zou ervoor zorgen dat ik met een HAVO of VWO diploma op zak aan een HBO opleiding zou kunnen beginnen voordat ik mij op de arbeidsmarkt stortte. Nu heb ik er als puber niet veel van gebakken waardoor ik als volwassene mijn HAVO diploma heb gehaald, ik op mijn 37e mijn HBO bachelor opleiding heb voltooid en op mijn 55e nog aan mijn master ben begonnen. Het volgende wat anders zou gaan is mijn eerste huwelijk. Ik zou niet meer op mijn 19e trouwen maar ook als ik de ware zou hebben ontmoet wachten tot ik wat meer gesetteld zou zijn....

Gisteren zou mijn vader 104 jaar geworden zijn als hij niet 62 jaar geleden zelf een eind aan zijn leven gemaakt zou hebben. Hij was nog maar 41 jaar en 6 maanden jong. Mijn moeder was 36 toen zij weduwe werd en heeft daarna nooit meer een relatie gehad. Zelf was ik 6 jaar en veel te jong om te begrijpen wat dood zijn is. Ik heb het al eens eerder gezegd dat mijn vader nadrukkelijk in mijn leven aanwezig is geweest door zijn afwezigheid. Snap je het nog. Dat hij er niet voor mij (en mijn broers en zus) was als ik ging sporten, hulp nodig had op school, een diploma kreeg uitgereikt, ging trouwen of zelf vader werd heeft mij erg beziggehouden en heel veel pijn gedaan. Natuurlijk heelt de tijd alle wonden maar de littekens blijven. En net als alle littekens jeuken ook deze van tijd tot tijd. Gisteren was weer zo’n dag dat ik veel aan hem moest denken. Zijn geboortedag meer dan een eeuw geleden.

Polarisatie is het versterken van tegenstellingen tussen partijen of bevolkingsgroepen.  Ik denk dat het op zich niet verkeerd is als er tegenstellingen zijn binnen partijen. Sterker nog, ik denk dat het nodig is om verder te komen, om te evolueren.   Polarisatie wordt vervelend als het binnen een familie of gezin leidt tot discussies in een ruzieachtige sfeer. Dan kan polarisatie een splijtzwam zijn en dat is vervelend voor betrokkenen en zo mogelijk nog vervelender voor de mensen die zich niet actief met de discussie bemoeien.  Discussie over de inhoud is niet verkeerd maar het is wel de toon die de muziek maakt. Discussiëren met stemverheffing en op een manier waarbij je uitstraalt dat alleen jij het bij het juiste eind hebt, roept weerstand bij de ander op. In ieder geval bij mij. Dan gaat het zeker niet lukken mij met argumenten te overtuigen. Als die argumenten dan ook nog eens ongenuanceerd zijn gaan mijn nekharen recht over eind staan. Het doel van discussiëren ka...

Nederlanders waren kort na de tweede wereldoorlog nog godvrezende mensen en (dus) trouwe kerkgangers. Er waren meer kerken dan er nu (2021) zijn en er werden er nog bijgebouwd. Inmiddels staat een groot deel van de kerken leeg, is gesloopt of heeft een andere bestemming gekregen. De kerken zitten over het algemeen alleen nog redelijk vol op kerstavond hoewel dat tijdens de Corona pandemie ook weer wat minder is. Godvrezend. Het klinkt niet echt alsof God alleen maar liefde is wat anderen dan weer benadrukken. Moet je bang voor God zijn? Is dat wat het geloof met mensen doet? Voor een deel van de mensheid zeker. In de jaren 50 van de vorige eeuw waarin ik opgroeide zeker ook in de gereformeerde gemeente waar ik als kind deel van uitmaakte.  Voorgangers met donderpreken. Hel en verdoemenis als je niet naar de bijbel leefde. De tien geboden waren heilig. Het geloof was gestoeld op angst, althans zo leek het voor mij als kind zeker. Jaren later kwam ik leeftijdsgenoten tegen die er beh...

Naarmate je ouder wordt zal het wel vaker gebeuren: Terugdenken, herinneringen ophalen, achterom kijken. De weg achter je is immers langer dan die voor je.  Ik moest vandaag ineens denken aan mijn vroegste jeugd. Wij woonden in een doodlopende straat in het rijke Heemstede. Zelf waren we niet rijk in de zin dat we veel geld hadden maar geluk zit hem in de kleine dingen. En die waren er genoeg.  Wij woonden op een kleine bovenwoning met twee slaapkamers en een zolder. Daar woonden we met z’n vijven, mijn moeder, twee broers en zus. De drie jongens sliepen op zolder, mijn moeder en zus hadden een eigen slaapkamer. Wij wisten niet beter. Anno 2021 is het bijna ondenkbaar dat kinderen niet allemaal een eigen kamer hebben.  Het leven was eenvoudig. Wij waren lid van de gereformeerde kerk en dan ga je op de gereformeerde padvinderij, de gereformeerde jongens of meisjesclub en natuurlijk naar een gereformeerde school. Mijn moeder deed haar boodschappen het liefst zoveel mogelijk...

Ieder jaar op 4 mei om 20.00 uur sta ook ik stil bij de mensen die hun leven hebben gegeven voor onze vrijheid. Meestal ga ik samen met Heidi naar een oorlogsmonument maar ook als we thuis zijn staan we er twee minuten bij stil. Dit jaar waren we onderweg van Mijdrecht naar huis en even voor acht uur zijn we de snelweg afgegaan en hebben de auto stilgezet in volgens mij de nieuwste nieuwbouwwijk van Almere. Daar hebben we geluisterd naar wat er op de Dam in Amsterdam aan het gebeuren was. Daarbij vielen vooral de persoonlijke woorden van Andre van Duin op die mij sterk aan mijn vader deden denken. Voorzover ik weet was mijn vader geen oorlogsheld of verzetsstrijder. Wel weet ik dat hij bij het uitbreken van de 2e wereldoorlog “gemobiliseerd” was en in de Koudenhorn kazerne in Haarlem moest afwachten wat er zou gaan gebeuren. Nadat Nederland capituleerde en hij weer “thuis” was moest hij voor de arbeitseinsatz naar Duitsland. Na de bevrijding is hij als oorlogsvrijwilligers met het Frie...

Ik weet dat ik makkelijk praten heb. Ik heb geen geldzorgen. Ik ben tevreden met wat ik heb en ben niet jaloers op anderen die meer (lijken) te hebben. Dat heb ik ook nooit gehad. Ook niet in de jaren dat elk dubbeltje omgedraaid moest worden voordat hij uitgegeven werd. En geloof mij, ik heb er meer dan eens wakker van gelegen.  In de jaren dat mijn kinderen klein waren moest ik het alleen verdienen. De moeder van mijn kinderen werkte niet buitenshuis maar zorgde het leeuwendeel van de dag voor de kinderen. Kinderen die ook toen, in de jaren zeventig van de vorige eeuw, geld kostten. Wij hielden aan het eind van de maand meestal dagen over in plaats van geld. Ik was blij als mijn werkgever vroeg of ik een extra dagje wilde werken of wat wilde overwerken. Dat was meer geld en dus meer mogelijkheden. Ook heb ik jaren zonder auto gezeten en heb ik later een aantal jaren een auto gedeeld met goede vrienden. Wij woonden in een grote stad en een auto in de stad geen noodzaak maar luxe. ...

Voor veel jonge ouders is het bittere noodzaak. Als er kinderen komen moeten beide ouders buitenshuis blijven werken. De torenhoge huur- of hypotheek-  en andere woonlasten moeten toch betaald worden en de nieuwe wereldburger moet naast veel liefde, zorg en aandacht ook  gevoed en gekleed worden. Met andere woorden, de schoorsteen moet blijven roken en er moet dus geld in het laatje komen.  Dat is ook het moment waarop naast de kinderopvang, gastouder of wat dan ook vaak de hulp van de grootouders wordt ingeroepen. Zo ook bij ons. Bijna drie jaar geleden kregen wij het verzoek of wij eens in de twee weken een dagje voor de nieuwe wereldburger konden zorgen. Zeker, dat wilden wij. Echt heel leuk om te doen en zeker goed voor de (emotionele-) band met de kleine. Praktisch gezien is het ook geen probleem. Zeker als je, zoals wij, geen betaald werk meer hebt en je agenda niet al volstaat met andere (oppas-)afspraken. Want als je zelf drie of meer kinderen hebt en die allemaal...

Het is waar. Als je wat ouder bent heb je het gevoel dat je alles al een keer gezien hebt. En dan bedoel ik niet letterlijk natuurlijk maar meer figuurlijk.  Het nieuws wordt gedomineerd door ellende. Dat is geen nieuws. Er is natuurlijk ook een hoop gedoe in de wereld. Gedoe over falende overheden, frauderende ambtenaren en ondernemers, ongelijkheid, armoede, vluchtelingen, moord en doodslag, haat, jaloezie, afgunst, geld en hebzucht en wat al niet meer. Het is van alle tijden. Wat ik bij mezelf merk is dat ik er zo langzamerhand immuun voor lijk te worden. Ik volg het nieuws steeds minder, scan het eigenlijk alleen nog maar en veel minder dan vroeger gaan mijn haren nog ergens recht van overeind staan. Niet omdat het me niets meer doet maar wel omdat ik het, zo lijkt het althans, opgegeven heb. Je ergens druk over maken heeft in de kern niet veel veranderd. Veranderd  in de zin dat het “beter” is geworden, dat er minder armoede is, minder oorlogen gevoerd worden, minder etc....

Bijna iedereen wil oud worden, bijna niemand wil het zijn. Daar ben ik geen uitzondering op. Ouderdom komt met gebreken. Zo ook bij mij. Maar dat is niet erg zolang je niet afhankelijk wordt. Afhankelijk zijn/worden lijkt mij vreselijk.  Maar erger nog lijkt het mij als je op hoge leeftijd alleen over blijft. Dat je partner, broers, zus, neven, nichten, vrienden en vriendinnen allemaal al zijn weggevallen en dat je afhankelijk wordt van de tijd en energie die je kinderen in je willen steken. Ik vrees het ergste. Ik heb het in mijn leven meerdere keren meegemaakt. Mensen van wie je dacht dat ze je niet in de steek zouden laten maar dat toch deden. Je dacht dat het vrienden waren maar als het er op aankwam........ Ik zal geen limitatieve opsomming geven maar het begon met mijn vader. Toen ik zes jaar was vond hij mij (en mijn broers en zus) niet belangrijk genoeg om te blijven leven. Hij maakte er zelf een eind aan en liet ons in de steek.  Na mijn scheiding begin jaren tachtig ...

Van mijn vader weet ik het niet maar mijn moeder stemde steevast op de Anti Revolutionaire Partij ( ARP ), de eerste politieke partij in Nederland. De ARP had, net als mijn ouders, een sterkte binding met de Gereformeerde Kerk.  De Christelijke Waarden zijn dan ook van invloed geweest op mijn ontwikkeling. Op zondag naar de kerk, naar Gereformeerde jeugdclubs, Gereformeerde sportverenigingen en een Gereformeerd zangkoor. Dat moet zijn sporen nagelaten hebben. Nederland was verzuild en men zocht in alles de geloofsgenoten. Begin jaren vijftig werd er bij voorkeur alleen gewinkeld bij mensen die lid waren van dezelfde kerk en ook de levenspartner moest onder die groep gevonden worden. Twee geloven op één kussen, daar slaapt de duivel tussen”. Vanaf mijn zestiende werd ik rebels. Ik wilde niet meer naar de kerk, tot  verdriet van mijn moeder. Het waren de jaren zestig van de vorige eeuw, de jeugd rebelleerde en de ontzuiling was op gang gekomen. Sindsdien ben ik ook niet hee...

Mensen die mij nu kennen zullen het zich maar moeilijk voor kunnen stellen maar ik was ooit een actieve sporter. Nu ik de zeventig nader, stijve en stramme ledematen heb door de artrose en ik iets zwaarder ben dan goed voor mij is kun je niet echt zeggen dat ik een afgetraind lijf heb. Dat was ooit anders. In mijn lagere schoolperiode heb ik jarenlang gehandbald bij Concordia in Haarlem. Niet echt een natuurtalent maar ik vond het wel leuker dan voetbal. Daar had en heb ik niet zoveel mee. Wat ik mij in die periode ook al begon te realiseren is dat ik minder geschikt ben voor teamsporten.  Met schaatsen heb ik nooit het niveau bereikt dat je deel ging uitmaken van een team. Ik leerde het zoals heel veel leeftijdsgenoten op natuurijs achter een oude stoel. Na eindeloos oefenen, veel vallen en opstaan en vaak ijskoude ledematen durf ik van mijzelf te zeggen dat ik het aardig onder de knie heb gekregen. Tussen mijn 15e en 30e levensjaar heb ik vele tochten probleemloos geschaatst. Toc...

In de vierde of vijfde klas van de lagere school was ik verliefd op Hetty. Haar achternaam weet ik niet meer maar ze woonde in hetzelfde dorp als ik en moest net als ik dagelijks zes kilometer fietsen van en naar school in de naburige grote stad.  Ik denk niet dat zij ooit geweten heeft dat ik verliefd op haar was. Ik heb haar nooit om verkering durven vragen. Mijn tweede kalverliefde was Liesbeth. Ik zat op de middelbare school en het was winter. Na schooltijd met gezwinde spoed naar huis, schaatsen pakken en naar de zwaaivijver waar ik haar hoopte treffen en meestal ook trof. Ik denk dat ik dertien of veertien jaar was en het kwam niet verder dan hand in hand schaatsen en bij het weggaan een kusje. Het was wel een heftige verliefdheid. Ik lag er wakker van, schreef haar briefjes die gelukkig verloren zijn gegaan en spijbelde soms van school om eerder bij haar te zijn. Ook deze verliefdheid is als een nachtkaarsje uitgegaan. In de jaren die volgden maakte ik deel uit van een groep...

Als ik mijn epistels van de afgelopen weken nog eens doorlees dan lijkt het alsof ik bezig ben met het opmaken van de balans van mijn leven. Als je van 1952 bent is naar alle waarschijnlijkheid je verleden groter dan je toekomst. Misschien komt het daardoor. Misschien ook omdat ik gewoon niets beters weet te schrijven dan dat wat mij bezig houdt en wat ik leuk vind. Het ene verhaal is beter gelukt dan het andere. Ik denk er bij het schrijven niet echt over na. Ik schrijf op wat in me opkomt en soms loopt een verhaal beter of leest het makkelijker. In het leven draait het volgens mij maar om twee zaken: Gezondheid en geluk!! Die zijn volgens mij wel onlosmakelijk met elkaar verbonden. Gezond zijn en blijven is maar beperkt beïnvloedbaar. Je kunt gezond leven door gezond te eten, niet te roken, geen alcohol te gebruiken, voldoende te sporten of in ieder geval te bewegen en niet teveel stress te ervaren. Maar dat alles is geen garantie op gezondheid. Genen en erfelijkheid spelen ook nog e...

In “Lady Di”  vertel ik over hoe vreselijk ik de tweekamerwoning in Amsterdam-west vond. Ik wilde dan ook niets liever dan daar weg. Ik wilde een huis met een tuintje in een leuke straat of gezellig dorp. Niet alleen voor mijzelf maar zeker ook voor mijn dochter.  In 1975 solliciteerde ik in Friesland maar helaas wilden ze mij daar niet hebben. Voor hen een gemiste kans en voor ons heel spijtig want daar kon je toen nog voor een redelijke prijs een leuk huis kopen (of huren). Wij hadden onze keus al gemaakt. Het zou een twee onder één kap woning worden die voor fl 69.000 te koop werd aangeboden. Het werd hem dus niet. Uiteindelijk heb ik een brief aan alle makelaars in Amsterdam gestuurd in de hoop op een positieve reactie. Helaas kwam er in eerste instantie geen enkele. Ik was niet de enige woningzoekende in Amsterdam, verdiende kennelijk teveel voor een woning in de sociale sector en was dus aangewezen op wat ook toen al het duurdere segment werd genoemd.  Na maanden da...

In 1960 ging mijn toen 65 jaar oude grootmoeder naar een bejaardenhuis. In die jaren moest je, om in aanmerking te komen voor een plaats in het bejaardenhuis, kerngezond zijn. In 1960 was één van de doelen om zoveel mogelijk mensen uit de meestal te groot geworden woning te halen om woonruimte voor de baby-boomers vrij te maken. Zo ontstonden er in Nederland heel veel bejaardenhuizen, veelal met een bepaalde levenbeschouwelijke achtergrond. Mijn grootmoeder had een gecombineerde woon- slaapkamer van ongeveer 16m2 met een afzonderlijke pantry. Tegenwoordig zouden we dat een studio noemen. Hoe goed de bedoelingen van de overheid ook waren, het was naar mijn mening mensonwaardig om bejaarden zo klein te huisvesten. Ook anno 1960. Maar goed, zij wilde het zelf, niemand heeft haar gedwongen. De zorg was minimaal. Mijn oma kon zelf als op de pantry koken, thee en koffie zetten etc. De warme maaltijd werd, als ze dat wilde, verzorgd en op de kamer gebracht of kon in het restaurant van het ...